Otton Zygmunt Eysymont
Ten artykuł od 2016-12 wymaga zweryfikowania podanych informacji. |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
24 czerwca 1904 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
1984 |
Przebieg służby | |
Lata służby |
1932–1945 |
Siły zbrojne | |
Stanowiska |
dowódca: 3-go szwadronu 3 puł, dowódca: 1 Pułku Artylerii Przeciwpancernej |
Główne wojny i bitwy |
II wojna światowa (kampania wrześniowa: bój o Bożą Górę, bitwa pod Tomaszowem Lubelskim) |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
Otton Zygmunt Eysymont (ur. 24 czerwca 1904 w Bobrujsku, zm. 1984 w Chichester) – major kawalerii Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]![Herb Korab](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/99/Herb_Korab_-_1797.jpg/120px-Herb_Korab_-_1797.jpg)
Urodził się 24 czerwca 1904 r. w Bobrujsku[1], w rodzinie Józefa i Adeli z Zaleskich[2]. Pochodził ze znanej rodziny szlacheckiej o tradycjach wojskowych. W 1919 r., gdy tereny na których mieszkał zajęli bolszewicy, nie chcąc kształcić się w szkole sowieckiej, porzucił naukę. W następnym roku, przedostał się przez front i jako 16-latek wstąpił na ochotnika do Wojska Polskiego trafiając do Pułku Jazdy Tatarskiej w szeregach którego brał udział m.in. w wyprawie kijowskiej. W czerwcu 1920 r. został wzięty do niewoli sowieckiej, w której przebywał 8 miesięcy. Po powrocie do Polski trafił do 3 Pułku Strzelców Konnych. W latach 1932–1939 służył w 3 Pułku Ułanów Śląskich, stacjonujących w Tarnowskich Górach. Pod koniec sierpnia 1939 r. objął dowództwo Oddziału Wydzielonego „Wodzisław”. Wybuch II wojny światowej zastał go w Jastrzębiu Dolnym, gdzie na granicy z Mszaną udanie poprowadził działania obronne 3 Szwadronu 3 Pułku Ułanów Śląskich (OW „Wodzisław” w sile 200 ludzi) w czasie obrony Bożej Góry (1 września 1939). Następnie brał udział w walkach pod Tomaszowem Lubelskim, wyróżniając się szczególnym męstwem (m.in. za przedarcie się pomiędzy oddziałami wroga z raportem do kwatery generała Sosnkowskiego, przyobiecano mu Order Virtuti Militari, a każdemu z jego żołnierzy Krzyż Walecznych. Po zakończeniu działań zbrojnych przedarł się na Zachód. We Francji został przydzielony do odtwarzanego przez generała Maczka 10 Pułku Strzelców Konnych, gdzie był dowódcą 3 szwadronu. Po agresji niemieckiej na Francję w 1940 r. powierzono mu dowództwo 1 szwadronu, nowo sformowanego Oddziału Wydzielonego. Szwadron był w walce aż do upadku Francji, a jego postawa wzbudziła szacunek nawet u wroga, który nazywał OW Schwarze Brigade. Po przedarciu się do Anglii wraz ze swoim zgrupowaniem przebywał w Szkocji. W maju 1944 r. został zastępcą dowódcy Pułku, z którym wziął udział w inwazji na Francję. 22 sierpnia 1944 r. został dowódcą Pułku[3], lecz kilka dni później dostał nominację na dowódcę 1 Pułku Artylerii Przeciwpancernej, z którym przeszedł praktycznie cały dalszy szlak bojowy. 4 września 1945 roku ustąpił ze stanowiska. Awansowany do stopnia majora Polskich Sił Zbrojnych[4].
Po wojnie pozostał w Wielkiej Brytanii, gdzie prowadził mały bar w Londynie. 30 maja 1961 r. przyznano mu tamtejsze obywatelstwo. Zmarł w mieście Chichester w hrabstwie Sussex w 1984 r.
Inne informacje
[edytuj | edytuj kod]- Bój o Bożą Górę, stał się kanwą licznych nieporozumień. Generał Kuropieska[5] twierdził, że straty 3 Szwadronu wynosiły 60 ułanów i 100 koni, choć faktycznie śmierć poniosło 5 żołnierzy rotm. Eysymonta, a rzeczywisty przebieg tego starcia świadczy dobitnie o umiejętnościach i inteligencji tego dowódcy.
- Wbrew obiegowym opiniom (m.in. Alfonsa Mrowca[6], generała Kuropieski), a co w późniejszych latach stało się jednym z najtrwalszych mitów Wojny Obronnej 1939 (już wcześniej utrwalonym w świadomości społecznej przez A. Wajdę w filmie Lotna), oddział ułanów rotm. Eysymonta nigdy nie zaatakował konno czołgów niemieckich.
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari[7] nr 10346
- Srebrny Krzyż Zasługi (19 marca 1937)[8]
- Medal Brązowego Lwa (Holandia)[9]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Wojskowe Biuro Historyczne [online], wbh.wp.mil.pl [dostęp 2021-04-08] .
- ↑ Informacja od p. dr Mariana Małeckiego ze Stowarzyszenia PRO MEMORIA.
- ↑ Obsada personalna 1 Dywizji Pancernej na przełomie sierpnia i września 1944 r. [online], brukselanato.msz.gov.pl [dostęp 2019-03-28] .
- ↑ Antoni Grudziński: Lista żołnierzy odznaczonych. s. 259, 293. [dostęp 2017-01-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
- ↑ Kuropieska Józef, Wspomnienia oficera sztabu 1934–1939, Kraków 1984.
- ↑ Mrowiec Alfons, Kampania wrześniowa w rybnickiem, [w:] „Zaranie Śląskie” 1960, R. XXII, z. 1.
- ↑ Antoni Grudziński: Lista żołnierzy odznaczonych. s. 259. [dostęp 2017-01-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
- ↑ M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 97 „za zasługi w służbie wojskowej” – jako Otton Zygmunt Ejsymont.
- ↑ Antoni Grudziński: Lista żołnierzy odznaczonych. s. 293. [dostęp 2017-01-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Kazimierz Sosnkowski, Cieniom Września (Londyn 1943, polskie wydanie Warszawa 1988).
- Władysław Steblik, Armia „Kraków” 1939, wyd. II, Warszawa 1989.
- Eysymontowie herbu Korab
- Ludzie urodzeni w Bobrujsku
- Majorowie kawalerii Polskich Sił Zbrojnych
- Obrońcy Śląska (1939)
- Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (władze RP na uchodźstwie)
- Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)
- Oficerowie 3 Pułku Ułanów Śląskich
- Polacy odznaczeni Medalem Brązowego Lwa
- Rotmistrzowie II Rzeczypospolitej
- Rotmistrzowie Polskich Sił Zbrojnych
- Urodzeni w 1904
- Zmarli w 1984
- Żołnierze Wojska Polskiego na emigracji w Wielkiej Brytanii po II wojnie światowej
- Dowódcy pułków artylerii Polskich Sił Zbrojnych
- Oficerowie 1 Pułku Artylerii Przeciwpancernej